Ruth Clark stelt enkele kritische vragen bij de effectiviteit van games voor leren. Helaas trapt zij daarbij in de val van ‘educatief vergelijkend waren onderzoek’. Haar pleidooi naar meer onderzoek naar ontwerpprincipes voor educatieve games onderstreep ik wel van harte.
Gamification is wat mij betreft breder binnen leersituaties in te zetten dan games. Het is dan ook belangrijk helder af te bakenen wat we met beide begrippen bedoelen. En dat is precies wat Frank Catalano doet. Continue reading »
In Virtual Worlds, Simulations, and Games for Education: A Unifying View laat Clark Aldrich zien hoe virtuele werelden, simulaties en educatieve games met elkaar samen hangen. Hij presenteert ze op een continuum van zogenaamde highly interactive virtual environments, en vergelijkt het gebruik ervan met de kennismaking van kinderen met het zwembad.
Aldrich beschrijft in dit artikel in welke mate virtuele werelden, simulaties en educatieve games van elkaar verschillen, en wat volgens hem de overeenkomsten zijn (alle drie nodigen bijvoorbeeld uit tot actie).
Als bijlage bij zijn artikel reflecteert Aldrich ook op de ontwikkeling van highly interactive virtual environments. Hij verwacht bijvoorbeeld dat er binnen vijf jaar schaalbare en gebruikersvriendelijke auteurtools beschikbaar zullen komen. Verder denkt hij dat we over een jaar of tien anders zullen aan kijken tegen kennis en wijsheid, en dat simulaties en educatieve games een belangrijke plek zullen innemen als het gaat om leren en het beoordelen van datgene wat geleerd is.
Dit artikel is de volledige versie van een artikel van Aldrich, waar ik eerder over heb geblogd.
Ik ben vooral benieuwd of Aldrich met zijn voorspellingen gelijk krijgt. Op dit moment zit mijns inziens weinig schot in het gebruik van met name virtuele werelden voor leerdoeleinden.
Vanochtend las ik in de 'doden bomeneditie' van de Volkskrant een artikel over serious gaming bij trainingen. Inmiddels ook online te vinden. Viel me niet tegen.
De auteur illustreert dat je met behulp van serious gaming beter gebruik kunt maken van visualisaties en (virtuele) ervaringen (niet alleen to know, to know how maar ook to show). Je kunt op een veilige manier experimenteren met de realiteit (gevolgen van beslissingen zien), en begrip krijgen voor complexe systemen.
Verder komt ook onder andere het veronderstelde motiverende karakter van serious gaming aan de orde (omdat deze vormen van leren een beroep doen op vrijwilligheid en autonomie).
Informatief is ook de marktinformatie (44 bedrijven zouden zich op de Nederlandse markt bezighouden met serious games) en het onderscheid dat gemaakt wordt tussen soorten serious games: persuasive games, training games, management games en virtuele werelden (die m.i. onterecht in dit rijtje worden opgenoemd: een virtuele wereld is geen game, maar een play).
Het artikel bevat helaas ook onzin over de niet-bestaande 'leerling 2.0'. Ook wordt ook in deze bijdrage de mythe van de leerpiramide ('cone') van Dale weer klakkeloos opgevoerd.
De auteur laat diverse gesprekspartners aan het woord. Ik stel me daarbij voor dat mensen als Rob Martens (OU) en Geertje Bekebrede (TU Delft) lang met de journalist hebben gesproken en nu enigszins beteutert constateren dat hun bijdrage is gereduceerd tot één zin.
Aanstaande vrijdag mag ik een Pecha Kucha verzorgen tijdens het seminar "Connected classrooms", van de PICNIC YOUNG. De aftrap wordt verzorgd door Katie Salen. Salen is Amerikaans expert op het gebied van gaming. Ik moet eerlijk zeggen dat ik tot voor kort nog nooit van haar had gehoord. Mede daarom viel mij High-Tech Simulations Linked to Learning op (via Spotlight on Digital Media and Learning). Salen komt hierin kort aan het woord.
Het artikel gaat over het Situated Multimedia Arts Learning Lab, een initiatief dat simulaties en games in het onderwijs wil incorporeren. Het artikel bevat diverse voorbeelden waaruit blijkt dat leren met behulp van games en simulaties motiverend kan zijn, en dat lerenden hiermee actief leren.
De auteur geeft ook aan dat games en simulaties steeds vaker worden gebruikt, maar waarschuwt eveneens dat het er vooral om gaat betere manieren van leren te ontwikkelen. Ook wordt het belangrijk gevonden dat games aansluiten bij wensen van onderwijsgevenden Hetgeen, zo geeft men toe, lang niet altijd het geval is. Daarnaast is deze manier van leren lang niet altijd en overal geschikt voor. Ook verhouden ontwikkelde games zich niet altijd tot traditionele curricula.
Katie Salen komt aan het eind van de bijdrage aan het woord. Zij is betrokken bij Quest to Learn, een initiatief waarbinnen zoektochten plaatsvinden die thematisch van aard zijn (vakoverstijgend). Volgens Salen is deze manier van leren belangrijk. Want:
Games are what kids do,” Ms. Salen said. “It’s this deeply imaginative space that kids love.”
De website van Quest to Learn is zeker een bezoek waard. Je vindt er onder meer uitgebreide informatie over de onderliggende didactiek, en voorbeelden van uitgewerkte leeractiviteiten.
Ik had begrepen dat Salen vooral thuis is op het gebied van gaming. Niets lijkt minder waar. Leuk.